Η αλήθεια είναι ζήτημα απόψεως....

ΑΛ = φως, οτιδήποτε υπαρκτό (αφού το να βλέπουμε κάτι εξαρτάται από το φως).
ΗΘΕΙΑ = κατάληξη που σημαίνει "έρχομαι στον χώρο" φαίνομαι στον χώρο, εμφανίζομαι.
Έτσι η λέξη-έννοια ΑΛΗΘΕΙΑ σημαίνει ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΜΑΣ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΑΙΤΙΟ ΤΟ ΦΩΣ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ .
Επικράτησε να λέμε " θα λάμψη η αλήθεια" , "το φως της αλήθειας" , "θα δείς"
"ζω στο σκοτάδι", "φώτισε με", κλπ.
Βλέπουμε πως η έννοια ΑΛΗΘΕΙΑ και το πραγματικό φως πάνε πακέτο.


Η Αλήθεια είναι φως! 
Η Αλήθεια δεν έχει όμορφα λόγια, ούτε ζωγραφίζεται με τα δικά μας πινέλα.
Η Αλήθεια μπορεί να χαρίσει Ελπίδα, Φως, Δάκρυ, Απελπισία....μα πάντα είναι η αλήθεια και πάντα θα σου φωτίζει ένα νέο δρόμο να περπατήσεις...!

Η Αλήθεια δεν επιβάλλεται και δεν εξαναγκάζεται.
Όταν αληθινά αγαπάς, αληθινά θα αγαπηθείς!
Όταν αληθινά μιλάς, αληθινά θα σου μιλήσουν!
Ότι δίνεις παίρνεις λοιπόν!

 Quae nocent, saepe docent.
μτφρ: ό,τι πονάει, συχνά διδάσκει.


Συμβουλή: 

Μην ψάχνεις στα βιβλία που διαβάζεις, για να την βρείς....Κοίτα βαθιά μέσα σου....
....όλο αυτό τον λαβύρινθο της αναζήτησης τον πέρασα και έφτασα στο τέρμα...
Νικήτρια ή όχι δεν ξέρω..αλλά την βαλίτσα μου, θέλω να την γεμίσω μέχρι το τέλος, με τρόπο που να μην με βαραίνει!

 


 

Σκόρπιες σκέψεις.....Μόνιμες φοβίες

Οι πληγές είναι μαθήματα λένε και το πιστεύω.
 Όπου άγγιζα τον εαυτό μου αιμμοραγούσα για καιρό.
Αδυνατούσα να βρώ την λύση, ήταν όλα πολύ μπερδεμένα στο μυαλό μου για να βάλω απο κάπου την αρχή, να πάρω μια απόφαση, να σκεφτώ αν πρέπει να μείνω ή να φύγω, να υπομένω ή να διαγράψω.
Η διαίσθηση και το ένστικτο, δεν λειτουργούν όταν αγαπάς.
Σταματούν όταν αρχίζεις και νιώθεις έντονα την απουσία του άλλου και πολύ περισσότερο όταν αυτό γίνεται η μόνιμη ανησυχία σου.
Καθοδηγητής σου, είναι το γεγονός πως θες τον άλλον και φροντίζεις να τον μαθαίνεις περισσότερο.
Όμως τίποτε και κανείς δεν είναι ικανό να μείνει έτσι για πάντα, όσο αλλάζουν πράγματα και καταστάσεις, τόσο προσπαθούμε όλοι να συμβιβαστούμε και αλλάζουμε μέχρι και τρόπο ζωής, χωρίς πολλές φορές να το καταλαβαίνουμε.
Θεωρούσα πως ο κόσμος έχει αλλάξει δραματικά μέσα σε λίγα χρόνια, δεν σκέφτηκα όμως πως κι εγώ έχω αλλάξει, κι εγώ έβαλα άμυνες, απέκτησα ασπίδες.
Για καιρό θεωρούσα πως είμαι έτοιμη να κάνω τα μεγάλα βήματα, να ανοίξω την καρδιά μου για να δεχτώ τον έρωτα, να αποδεχτώ τον έρωτα και το Μαζί, να δουλέψω το Μαζί για να προχωρήσει παρακάτω. Όμως, δεν είμαι!
Και μπόρεσα να το καταλάβω, βλέποντας τον εαυτό μου μέσα απο έναν άλλον άνθρωπο και πολύ περισσότερο που αυτός ο άνθρωπος είναι ''πραγματικά'' όλα όσα θεωρούσα πως ήμουν εγώ.
Έγινε χωρίς να το θέλει ''ο καθρέφτης'' μου!
 Εκεί κατάλαβα την διαφορά, εκεί είδα πόσα χρόνια έκανα λάθος σκέψεις και πόσα χρόνια έβλεπα αλλιώς τα πράγματα.
Παραπλανούσα τον ίδιο μου τον εαυτό, ενώ εγώ το έβαζα στα πόδια λίγο πρίν νιώσω το Μαζί....
Πως ανακτάς τον χρόνο που έχασες;
Πως γίνεται να φοβάμαι να αφεθώ, εγώ που προασπίζω το ''Άδραξε την μέρα''.
Δράττονται άλλοι αυτής, όχι εγώ πάντως, όχι στον Έρωτα τουλάχιστον!
Πόσο εύκολα μπορώ να αφήσω έναν άνθρωπο να με ''δεί'', όταν αυτή η ψυχή έχει κάτσει με τα γόνατα ασπίδα για να μη την πάρει κανείς και την παίξει στα χέρια του και όταν βαρεθεί την αφήσει στο ίδιο σημείο έχοντας πάρει απο εκείνην όλη την ουσία και την χαρά της.
Πως όμως ξέρω οτι σκέφτομαι σωστά;
Πως ξέρω οτι δεν κλείνω την πόρτα, σε κάτι πραγματικά ''αληθινό''
Πως ρίχνω τα τείχη που άφησα να μου βάλουν.
Πως μπορώ να δώ και να νιώθω μόνο με την καρδιά μου...
Πως μπορώ, να μην είμαι μόνιμα φοβισμένη....
Πως;

Οι δικοί μου άνθρωποι....

Καιρό έχω να σιγυρίσω λίγο το ''σπιτάκι μου'', να το νιώσω.
Πέρασε και το Πάσχα, ελπίζω να σας βρήκε όλους καλά και να φώτισε την ψυχή σας, αν και η φώτιση θα κράτησε λίγο με όλα αυτά που επακολούθησαν.
Οι εξελίξεις τρέχουν με τέτοιους ρυθμούς, που αδυνατώ να τις καταλάβω και όταν σκουπίζω το μέτωπο μου απ' τον ιδρώτα και λέω...''οκ, νομίζω οτι το εμπέδωσα''....να΄σου κι άλλη και μου ανατρέπει την προηγούμενη.
Ε πως να μην τρελαθώ...!
Απο όταν με θυμάμαι, ποτέ δεν ασχολήθηκα με τα πολιτικά, δεν χρειαζόταν να ξέρω το ΘΑ τους, μου αρκούσε αυτό που βίωνα στην ΠΡΑΞΗ. Αντιπαθούσα την ξύλινη γλώσσα τους και  μεγάλωσα σε σπίτι που ολημερίς έπαιζαν οι ειδήσεις με τις πολιτικές εξελίξεις. Με κουράζουν πια όλα αυτά και στο σπίτι το μόνο που ακούς είναι μουσική, τουλάχιστον εκεί ταξιδεύω και πλάθω τον δικό μου κόσμο και όχι αυτόν που μου επιβάλλουν οι άλλοι με το έτσι θέλω και που στο κάτω κάτω ΔΕΝ τον θέλω!!!
Ξέρω πως θα έρθουν και δυσκολότερα και η μόνη παρηγοριά μας θα είναι οι δικοί μας άνθρωποι.
 Αν είναι εκείνοι καλά, ξέρω πως μπορώ να καταφέρω τα πάντα.
Θέλω απο καρδιάς να τους έχω κοντά μου και να είναι καλά!
Θέλω να μπορώ να τους στηρίζω, θέλω να αφιερώνω περισσότερο χρόνο σε πράγματα που αξίζουν.
Θέλω να δίνω την ευκαιρία χωρίς να κάνω δεύτερες σκέψεις
Θέλω να αποκτήσω πάλι την εμπιστοσύνη (όχι στον εαυτό μου), αλλά στους άλλους.

Θέλω να βγάλω απο την ζωή μου το ψέμα και να το αντικαταστήσω με την πιο φωτεινή αλήθεια. Μπορεί να μην είναι ο πλούτος ή η καλή ζωή, αλλά το γεγονός πως έχω ανακαλύψει μέσα στην στάχτη...Διαμάντια!

Σας φιλώ....

Τώρα που λείπεις....

Τώρα που λείπεις από τη ζωή μου έχω τόσο ανάγκη να σου μιλήσω όσο ποτέ άλλοτε
Μπήκες σε μια ζωή που ήταν ήδη «ρυθμισμένη» με τους γνωστούς κανόνες αποδοχής
και που βάδιζε σύμφωνα με τα «πρέπει» των άλλων και τα δικά μου.
Με έμαθες ξανά να ανοίγομαι, να αφήνω την καρδιά μου να αισθάνεται,
κατάφερες μετά από πάρα πολύ καιρό να την κάνεις να χτυπά πιο δυνατά.
Το πώς σε γνώρισα δεν έχει σημασία. Τώρα μάλιστα που τα βλέπω εξ αποστάσεως
τα πράγματα ήταν γραφτό να γίνει έτσι. Τόσος καιρός, τόσοι μήνες και χρόνια που πέρασαν
όλη μου η ζωή προετοιμαζόταν να σε γνωρίσω. Κι όταν αυτό έγινε όλα ήταν πιο ξεκάθαρα.
Σε περίμενα αλλά δεν το ήξερα. Σε αγαπούσα αλλά δεν σε γνώριζα.
Μόνο έτσι θα μπορέσω να βάλω λίγη λογική σε όλη την τρέλα του έρωτα που με κυρίευσε.
Χωρίς αναστολές, ηθικούς φραγμούς, χωρίς τύψεις. Αισθανόμουν τόσο καλά με μένα και τους άλλους που με τρόμαζε αυτό. Το νόμιζα ανεξήγητο. Όχι πια, όμως Αισθανόμουν ότι είχα το άλλο μου μισό απέναντί μου. Το άλλο μισό από τον εαυτό μου. Ήσουν εκεί να μιλήσουμε για τόσα θέματα
που έπαιρναν τόσο πολύ σημασία επειδή ήμασταν μαζί. Επειδή τα κουβεντιάζαμε μαζί.
Και υπήρχαν και άλλα τόσα που δεν τα μιλήσαμε ποτέ γιατί δεν χρειαζόταν.
«Οι πραγματικές συζητήσεις ανάμεσα σε μένα και σένα είναι οι σιωπές.
Αυτό που μετράει δεν είναι αυτό που λέμε αλλά αυτό που δεν χρειάζεται να πούμε.
» Θυμάσαι; Όταν οι καρδιές μιλούν απλά το συναίσθημα ακούει..
Με έμαθες να ονειρεύομαι. Με προκάλεσες να κάνω όνειρα
που δεν είχα το δικαίωμα αλλά νόμιζα και ούτε τη δύναμη να κάνω πράξη.
Κι όμως ήσουν πάντα εκεί να μου δείξεις ότι έκανα λάθος.
«Υπομονή» έλεγες, «λίγο χρόνος χρειάζεται και όλα θα γίνουν»
. Κι έτσι με έμαθες να κάνω όνειρα
. Να βάζω στόχους, που είχαν άμεση σχέση με σένα πια.
Να σε δω, να σε ακούσω, να σε αγγίξω..Να κάνω πράξεις όσα αισθανόμουν τύψεις να πω..
Ήθελα να σου δείξω.. Ότι είσαι το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου
. Γιατί το έζησα χωρίς την τρέλα της νιότης και χωρίς τη δικαιολογία της ανωριμότητας.
Διάλεξα να σου μιλήσω, να γίνω κι εγώ ένα όνειρο δικό σου, να είμαι εκείνη που θα σκέφτεσαι και θα χαμογελάς. Ξαφνικά ήθελα να είμαι τα πάντα & Όλα εκείνα που σε τριγυρίζουν
και παίρνουν αγάπη και φροντίδα από την ύπαρξή σου. Ήθελα να είμαι τα άψυχα που απλά υπάρχουν
και τα έμψυχα που γεμίζουν από την παρουσία σου. Μπορούσα να γίνω τα πάντα.
Αν ήμουν ποτάμι θα ήμουν η ορμή του, αν ήμουν ήλιος θα ήμουν η ζεστασιά του,
αν ήμουν ουρανός θα ήμουν η απεραντοσύνη του, αν ήμουν νύχτα θα ήμουν τα αστέρια της,
μόνο και μόνο επειδή ήρθες στη ζωή μου και σε αγάπησα. Ανάμεσα στις φορές που έφευγες και γύριζες ξανά ακόμα και μέσα στην απογοήτευσή μου, έβλεπα πόσο το πολεμούσες να μη γίνει έτσι..
Ήσουν εκεί και ήμουν εδώ. Κι αν για μας κάποιος από τους δύο ήταν σε λάθος μέρος για όλους
τους υπόλοιπους ήταν υποχρέωσή μας να είμαστε έτσι. Ξέρω ότι παραπονέθηκα πολλές φορές.
Κατά βάθος όμως ήμουν καλά. Ένοιωθα καλά που ήξερα πως είσαι εκεί για μένα.
Πως σκεφτόσουν κι εσύ ότι κι εγώ. Που ένοιωθες κι εσύ ότι ένοιωθα κι εγώ
.Που είχες την ίδια λαχτάρα με μένα, που μου πρόφερες τα όνειρα που είχες για μένα
να γίνουν και δικά μου για σένα. Ακόμα και τις φορές που ήθελα να υποβιβάσω αυτό που ζούσαμε,
η σκέψη σου ήταν τόσο κοντά σε μένα που την ένοιωθα να με μαλώνει για αυτά που σκεφτόμουν.
Όλα μου ψιθύριζαν ότι είμαστε μαζί, άρα όλα ήταν πιθανά. «Δεν με ενδιαφέρει πότε θα γίνουν.
Με νοιάζει το ότι θα γίνουν» έλεγες και με αποστόμωνες για μια ακόμη φορά.
Κι έτσι με έμαθες να ελπίζω. Γιατί όχι, άλλωστε; Αναζητούσα κάτι που μπορούσα να το κάνω πραγματικότητα, κι ως δια μαγείας(;) υπήρχε άλλη μια καρδιά στον κόσμο
αυτό που ήθελε ακριβώς τα ίδια μένα. Και έβρισκα τη δύναμη από την αγάπη σου &
Μου έμαθες τη χαρά του να βγαίνουν οι ελπίδες νικητές σε όλα τα αντίξοα μονοπάτια που διάλεγα.
Μπορούσα.. Κι όσο ήλπιζα και ήσουν κοντά μου, τόσο γίνονταν όλα πιο αληθινά..
Και τώρα έφυγες. Ήρθε η ώρα να θυμηθείς τι είχες πριν από μένα.
Κι εγώ είμαι μια γυναίκα που δεν βάζει ποτέ διλήμματα.
Σου είχα δώσει το λόγo μου ότι δεν θα σε έβαζα ποτέ σε κίνδυνο.
Οι περιστάσεις όμως με έβγαλαν ψεύτρα και αυτό με πονάει πιο πολύ.
Ότι αυτό που για μένα , αν το έκανα, θα ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης μου,
δεν είχα τη δύναμη να το κάνω. Και τώρα που περνάς μια θύελλα είσαι μόνος..
Και δεν το αντέχω. Δεν είμαι εκεί να σου δώσω ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα..
Δεν είμαι εκεί να μοιραστώ το βάρος που σου προκάλεσα έστω και άθελά μου.
Και χάθηκες.. Κι ήρθαν οι δύσκολες νύχτες που η παρουσία της απουσίας σου ήταν τιμωρός για όλα όσα ονειρεύτηκα. Ήταν άραγε και ο δικός μου τρόπος να πληρώσω το τίμημα;
Και συνέχισα να ελπίζω..
Αμέλησες να μου πεις για το πώς αντέχεται ο πόνος όταν οι ελπίδες είναι μάταιες..
Όμως.. κι αυτό γίνεται σιγά σιγά..
Και τραγική ειρωνεία πάλι εσύ μου το μαθαίνεις
Αν κάποια στιγμή μπορέσεις να αφήσεις ξανά την καρδιά σου ελεύθερη, θα νοιώσεις τη σκέψη μου να είναι δίπλα σου  

Μου λείπεις
Λείπει ένα κομμάτι της ζωής μου που το θέλω πίσω. Αλλά το κρατώ κρυφό γιατί έτσι πρέπει.
Τώρα μόνο όσο περισσότερο λείπω από τη ζωή σου μπορώ να σου δείχνω το πόσο σε αγαπώ!
Και ειλικρινά αγωνίζομαι για να το κάνω αυτό.

 Χαμογέλα ψυχή μου ξανά.. Όπως σε είδα προχτές κρυφά.. Αυθόρμητα, αβίαστα
Ακόμα κι αν δεν ήμουν εγώ η αιτία που προκάλεσε αυτό το χαμόγελο.
Εμένα θα μου κάνει πάντα καλό. Δεν θα σου πω αντίο;
Αυτό το λένε στη δική μας περίπτωση όσοι δίνουν ένα δίνουν ένα τέλος.
Εσύ κι εγώ, δεν τελειώσαμε ακόμα.»

(Το εν λόγω κείμενο, είναι μιας ερωτευμένης γυναίκας. Διαβάζοντας το, με άγγιξε πάρα πολύ....ας πούμε οτι μοιάζει σαν να το έγραφα εγώ...)

Οι άσπονδοι ''φίλοι'' της φίλης μου...

....η απόφαση μου, να φύγω απο το πατρικό μου σπίτι, πάρθηκε μέσα σε 3μέρες. Ύστερα απο μεγάλη περίοδο κακής διάθεσης της οικογένειας, δικής μου κούρασης λόγω απόστασης απο την δουλειά και την ζωή που ''έπρεπε'' να έχω εδώ και καιρό, μέσα σε 1 μήνα βρήκα το σπίτι και μετακόμισα. 

Είδα διάφορα για να καταλήξω τελικά σε αυτό που μένω τώρα, δεν ξέρω με τί κριτήρια ξεκίνησα, το σίγουρο ήταν πως ήθελα να θυμίζει σπίτι και όχι τρύπα. Τα οικονομικά πλέον θα περιορίζονταν, καθώς απο τον μισθό μου θα έπρεπε να δίνω και ένα σεβαστό ποσό για το ενοίκιο. 

Το είχα πραγματικά ανάγκη όμως. 

Το συγκεκριμένο σπίτι ήταν απο τα πρώτα που είδαμε, δεν μπορώ να πω πως είπα...''ναι, αυτό είναι το σπίτι που θέλω'', μου πέρασε αδιάφορο, ίσως τελικά γιατί δεν φαντάστηκα τον εαυτό μου να μένει εκεί. 

Έκανα την έρευνα αγοράς μου, είδα τρύπες/σπίτια πραγματικά, όπου σίγουρα δεν θα χωρούσες ούτε εσύ να μείνεις (μόνο τα έπιπλα), είδα άλλα που μου άρεσαν αλλά ακριβά για εμένα...με πίεζε όμως ο χρόνος γιατί φοβόμουν πως αν δεν έβρισκα σύντομα θα ανέβαλλα πάλι την ''έξοδο'' μου και δεν ήθελα, είχα αρχίσει να πνίγομαι και κάτι στην πλάτη μου με ενοχλούσε καιρό...τα φτερά μου!!!

Μετά απο συζητήσεις, κατέληξα πως αυτό που στην αρχή δεν μου άρεσε, τελικά ήταν το μόνο πιο κοντά στα στάνταρντ μου...κι έτσι το έκλεισα. 

Το εν λόγω σπίτι λοιπόν ανήκει σε μια πολυκατοικία 8 διαμερισμάτων, διώροφη, όπου το ισόγειο και ο πρώτος είναι παλιάς κατασκευής, ενώ ο δεύτερος (που μένω) είναι προ 5ετών.

 Σε όλη την πολυκατοικία μένουν νέοι, με μεγαλύτερη ηλικία τα 46 και μικρότερη περί τα 24. 

Το δικό μου είναι μια γκαρσονιέρα στα χαρτιά, αλλά μόνο αυτό δεν είναι.

Μπαίνοντας υπάρχει ένα μικρό προ-χώλ, στα δεξιά αντικρύζεις μια σιδερένια σκάλα (και δίπλα της το μπάνιο), η οποία ανεβαίνει (για τα δεδομένα του ιδιοκτήτη) σε πατάρι, για τα δικά μου έγινε το δωμάτιο μου, καθώς μόνο πατάρι δεν είναι. 

Όλο το ταβάνι είναι ξύλινο με κλίση (σαν σοφίτα) και ψηλοτάβανο. 

Είναι τρομερά φωτεινό, (ο ήλιος το πιάνει απο το πρωί), με καινούργια αλουμίνια και κουζίνα....

Τον πρώτο καιρό συναντούσα στις σκάλες διάφορους ένοικους, χαιρετιόμασταν ευγενικά αλλά ως τον Δεκέμβρη με κανέναν δεν είχα κάτι παραπάνω απο ένα γειά. 

Τον Δεκεμέβρη λοιπόν, με την ευκαιρία μιας Συνέλευσης η οποία οργανώθηκε, για να μιλήσουμε για τα τρέχοντα θέματα της πολυκατοικίας,  τους γνώρισα όλους προσωπικά και ανταλλάξαμε κάτι παραπάνω απο έναν χαιρετισμό.

Σημείωση: η Συνέλευση έλαβε χώρα στο σπίτι της γειτόνισας μου (μένει στην ακριβώς απέναντι πόρτα). 

Η συγκεκριμένη είναι ένα πολύ καλό πλάσμα, αλλά ένας άνθρωπος με χρόνια κατάθλιψη (βαριάς μορφής) και άλλα πολλά ψυχολογικά προβλήματα. 

 Στο παρελθόν όμως, υπήρξε μια πολύ όμορφη γυναίκα και εξαιρετική φωτορεπόρτερ. Με τα χρόνια λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, πούλησε τις φωτογραφικές της μηχανές, κλείστηκε μέσα στο σπίτι και άρχισε να μπαίνει για τα καλά στην κατάθλιψη, με αποτέλεσμα να πάρει και κιλά. 

Εγώ την γνώρισα έτσι, ξεκινήσαμε απο εκείνη την ημέρα αργά αργά να κάνουμε παρέα, εγώ στην αρχή για λόγους καλής γειτονίας ήμουν ευγενική και δεν την απέφευγα (δεν είχα και λόγο, κάνει καλή παρέα)...με τον καιρό άρχισαμε να μιλάμε για τα καθημερινά μας προβλήματα...και τα δύσκολα βράδυα γυρνούσαμε και στα παλιά μας η καθεμιά. 

Έχει κάνει ζωή, έχει χαρεί την ζωή της....στα πάντα. Όλα είχαν μια δόση υπερβολής όμως. Παιδί χωρισμένων γονιών εκείνη, ζεί μόνη της απο τα 17. Αγαπάει το φωτορεπορτάζ και φωτογραφίες της έχουν δημοσιευθεί σε πολλές εφημερίδες (παλιά), έχει παραστεί όμως και σε πολλά γεγονότα που ίσως ένα-ένα την σημάδευαν, σε δολοφονίες, σε ληστείες, σε σεισμούς....σε τέτοιες περιπτώσεις που και ο πιο φυσιολογικός άνθρωπος στιγματίζεται, πόσω μάλλον κάποιος που σιγοβράζει μέσα του η έννοια ''απόπειρα αυτοκτονίας''. Έχει κάνει 2 ως τώρα!

Άρχισε σιγά σιγά να έρχεται όλο και πιο συχνά σπίτι μου, είτε να με παίρνει όλο και πιο συχνά τηλέφωνο. Δεν ξέρω αν απέφευγα να δω τα σημάδια...αλλά είναι γεγονός πως κρεμάστηκε πάνω μου. 

Πάνω σε εμένα όμως, που πέρασα κατάθλιψη και για να σταθώ στα πόδια μου έκανα 3 χρόνια με δικό μου καθημερινό αγώνα, αλλά με τρομερή θέληση. Η κορύφωση της ίασης μου, ήταν όταν έμεινα μόνη μου, έβαλα τους δικούς μου όρους στην ζωή μου και έφτιαξα ένα σπίτι για να είναι το ησυχαστήριο μου. Και είναι!!! Έχω το πρόγραμμα που εμένα μου αρέσει και θέλω τις ώρες μου να ηρεμώ...είμαι απο φύση μου μοναχικός άνθρωπος και θέλω τον χώρο μου....!!!

Έτσι λοιπόν...όταν άρχισε όλη αυτή η ''σχέση'' να υπερβαίνει τα δικά μου όρια, το κάθε μέρα και το συνέχεια δλδ, έβαλα τους όρους μου και εξήγησα πως δεν είμαι έτσι, ήθελα να αλλάξω την ζωή μου, όχι να λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο (κάτω απο πιέσεις). Φάνηκε να δείχνει κατανόηση και τον πρώτο καιρό το σεβάστηκε. Εδώ και λίγο καιρό όμως, επεκταθήκαμε και στο θέμα του αλκοολισμού και τώρα κόλλησε περισσότερο απο ποτέ πάνω μου, ξαφνικά σήμερα σηκώθηκα με ένα πνίξιμο στο λαιμό σαν μου έχουν περάσει θηλιά. 

Μπλέχτηκα, θέλω να την βοηθήσω απο την μία αλλά δεν ξέρω το πως, όσες φορές συζήτησα μαζί της, (στην νηφάλια κατάσταση) ξέρει τα προβλήματα, στην μέθη της όμως δεν ακούει κανέναν (κλασσική αντιμετώπιση). Απο την άλλη όμως, αν επιλέξω να την βοηθήσω, θα πρέπει να αφοσιωθώ πάνω της και δεν ξέρω αν έχω την αντοχή να το κάνω, τώρα ιδίως που εγώ βρήκα τον δικό μου δρόμο. 

Σε κάθε περίπτωση ένας άνθρωπος για να μπορέσει να βγεί απο όλο αυτό, θα πρέπει να πρώτα απ΄όλα ο ίδιος να κατανοήσει το πρόβλημα του, αλλά και να αφήσει τους άλλους να τον βοηθήσουν. 

Δεν ξέρω αν όπως το σκέφτομαι είναι εγωιστικό, μα δεν ξέρω αν έχω αντοχές να φτιάξω την ζωή του άλλου...όταν για την δική μου πάλεψα και την έφτιαξα μόνη μου.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

 

Όχι, δεν ξέρεις.....

Όχι, δεν ξέρεις οτι το χρώμα της λογικής, είναι γκρί.

 Όχι, δεν ξέρεις οτι το χρώμα της απουσίας είναι μαύρο και με αποκοιμίζει κάθε βράδυ στην αγκαλιά του, αντί της δικής σου....

Δεν θα καταλάβαινες ποτέ αν στο έλεγα...και δεν θα ήθελα να βρεθείς στην θέση μου να το καταλάβεις. 

Είναι δύο πράγματα που πάντοτε μισούσα, τα μισώ όσο τίποτε, γιατί είναι οι μόνιμοι σύντροφοι μου. 

Είναι αυτοί, που θα με πάρουν απο το χέρι και θα μου δείξουν τον δικό τους δρόμο, θα με κρατήσουν γερά και θα μου κλείσουν τα μάτια...να μην δώ τι άλλο υπάρχει γύρω και να μην μυριστώ την ευτυχία. 

Κι αν κάποτε - κάποια στιγμή - αντιδράσω, τότε σφίγγουν πιο πολύ τα χέρια μου και με τραβούν δίχως σταματημό. 

Θέλω αυτή την φορά, να καταφέρω να κλέψω ματιές, μην χάσω τον δρόμο του γυρισμού και την κατάλληλη στιγμή να το σκάσω, σαν ένα μικρό παιδί γελώντας απο ευτυχία και προσμονώντας να αντικρύσω αυτό που άφησα πίσω, γιατί κάπου εκεί άφησα αυτό που μου δίνει ζωή....και το έκανα...μα...

....όσο κι αν έψαξα δεν ήταν εκεί....

Και κάπου εκεί στο βάθος, βλέπω τους δυό πιστούς συντρόφους μου να έρχονται και πάλι...για ακόμη άλλο ένα ταξίδι ...στην Λογική, παρέα με την Απουσία

Μην αφήνεις να σε ξεγελάσω....

Θέλω να ξέρεις πόσο σημαντικός είσαι για μένα, πόσο μπορείς να γίνεις ο δημιουργός του πλάσματος που κρύβω μέσα μου, αν πραγματικά το θελήσεις. Μόνο εσύ μπορείς να γκρεμίσεις τον τοίχο που πίσω του στέκω τρέμοντας. Μόνο εσύ μπορείς να μ' απελευθερώσεις από το σκοτεινό κόσμο του πανικού, της αβεβαιότητας και της μοναξιάς μου. Γι' αυτό σε παρακαλώ μη με προσπερνάς. Ξέρω πως δεν θα είναι εύκολο για σένα. Η πεποίθηση της αναξιότητας χτίζει γερά τείχη. Κι όσο πιο πολύ με πλησιάζεις. τόσο πιο άγρια θα σου επιτεθώ. Βλέπεις πολεμάω αυτό ακριβώς που χρειάζομαι περισσότερο.

Έχω ακούσει όμως πως η αγάπη είναι πιο δυνατή απο τα τείχη και σ' αυτό στηρίζονται όλες μου οι ελπίδες. Γι' αυτό άρχισε να χτυπάς τον τοίχο με σταθερά, αλλά απαλά σου χέρια, γιατί το παιδί που κρύβεται μέσα μου είναι πολύ ευαίσθητο και δεν μπορεί να μεγαλώσει πίσω απο τοίχους. Μην τα παρατάς. Σ' έχω ανάγκη. 

Leo Buscaglia 

Να ζείς, ν' αγαπάς, να μαθαίνεις....