....''ο Έρωτας μου κι εγώ...''

Δεν υπήρξα ποτέ ο άνθρωπος που στην ζωή του, του γέλασε  η Θεά Τύχη ιδιαίτερα.

Πάντοτε πάλευα γι' αυτά που ήθελα, τώρα μεγαλώνοντας με περισσότερο πείσμα και έχοντας συναίσθηση των καταστάσεων της ζωής μου. 

Με τον καιρό κατάλαβα πως το δύσκολο με συναρπάζει, τελικά με τον καιρό επίσης έμαθα να το διαχειρίζομαι σωστά και ψύχραιμα. Εκεί που ποτέ δεν μπορώ λειτουργήσω με αυτά τα δύο πράγματα, είναι όταν ερωτεύομαι. 

Πολλές φορές δεν λέω αυτό που αισθάνομαι φοβούμενη οτι ο άλλος θα τρομάξει όμως βαρέθηκα να κρύβω κάτι τόσο όμορφο, βαρέθηκα να φοβάμαι μήπως δεν είναι αμοιβαίο, βαρέθηκα να μου βάζω δικλείδες ασφαλείας και να κάνω δεύτερες σκέψεις....δεν θέλω!!! 

Δεν θέλω να φοβάμαι, ο Έρωτας δεν εμπεριέχει μέσα του φόβο και εγωισμό.

Αν ''εκείνος'' μπόρεσε και με έκανε να νιώσω έτσι, σημαίνει οτι όλα τα κριτήρια που έβαζα στον έρωτα, απλά τα ξεπέρασε. 

Χρόνια τώρα έσπρωχνα τον εαυτό μου να μην αφεθεί και το κατάφερνα καλά, απέκτησα σκληρό δέρμα και δεν με άγγιζε εύκολα κάτι, κι' αν άφηνα για λίγο τον εαυτό μου πολύ γρήγορα τελείωνε. 

Δεν ξέρω γιατί, ίσως δεν ήμουν έτοιμη να το κάνω, ίσως η προσέγγιση ήταν αυτή που με τρόμαζε...

Η μοναδικότητα αυτού που ζω δεν εστιάζεται σε αυτό που γεννήθηκε και νιώθω πια μέσα μου, αλλά στο πόσο εκπληκτική χημεία υπάρχει, πόσο μπορείς να θελήσεις έναν άνθρωπο γι΄αυτό που είναι και αυτό το ''είναι'' να τα περιλαμβάνει όλα!!! Όλα όσα θέλω και όλα όσα (ϊσως) ζητούσα. 

Αν αυτή την ειλικρίνεια την πληρώσω δεν με νοιάζει.....

 αν όλο αυτό είναι μονόπλευρο ας είναι......

 ξέρω πως είναι μοναδικό και μαγικό........

 ξέρω πως λίγοι μπορούν να συμβαδίζουν τόσο πολύ....

 ξέρω πως ακόμη και η διαφορετικότητα μας, με γεμίζει και είμαι σίγουρη πως δεν είναι λόγια ποτισμένα με χρυσόσκονη...δεν τυφλώθηκα...ούτε γνώρισα την αδελφή ψυχή μου, απλά γνώρισα αυτόν που θα μπορούσε να με πάρει απ' το χέρι και να περπατάει δίπλα μου, όχι πίσω μου, ούτε μπροστά μου...δίπλα μου.